3/01/2009

sessizlik




her kendine küstüğünde insan
göç ediyor kıyıları kurak çöllere,
başı dumanlı dağlardan
yankılanıyor çocuk geçmişin,
uzaklar kürek çekiyor kendine
yakınlaşıyor sanki kalbin sancıları

her kendine küstüğünde insa
sırtlandığı yıldızları bırakıyor ellerinden
gece açılıyor ürkek bakışlarında
yorgun ressamın avuçlarında

tanelerle dolu renklere,

her kendine küstüğünde ins
sevilmedik sokakların şarkısını çalıyor mızıka
iki telli bağlamanın kör oturuşunda
bir çocuk paslı ellerin hep yamacında

her kendine küstüğünde in
nasırlı ellerin çatlakları açılıyor
korkuyor, konuşmaya gündüz yankısı
karışıyor, gece ruhlu kanat yankısı


her kendine küstüğünde i
anlatamadıkların kıyısında eksiliyor suretin

bir damla çoğalıyor
içinde açıyor kuzguni mevsimler

ve her kendine küstüğünde

çoğalıyor sessizliğin sesi

5 Comentários:

Uzağa Giden Kadın dedi ki...

üzülme, kırılma gel sen yine bir şiir yaz.
ağlama gül biraz..
ses'sizliğin küsmelerin siyahında çoğalmasın..

günaydın!

...ve], dedi ki...

çok teşekkür ederim

paradoks dedi ki...

özel insan, güzel dost..:) sevgiyle yürüdüm özlediğim satırlarını... haklısın..kelimelerini kaybediyor bazen insan.. hatta kendini bile.. belkide sessizliğin sesini kısmak için geldik bu kısacık ömürlere.. güzel kalbinin çağıltısı hiç susmasın.. gönlüne sağlık..

Mixx dedi ki...

her kendine küstüğünde insa
sırtlandığı yıldızları bırakıyor ellerinden

ve yalnızlığa bırakıyor kendını...

Uzağa Giden Kadın dedi ki...

Özledim okumayu seni.
Uzaktan seslendim!

Yorum Gönder

.] © 2008. Template by Dicas Blogger.

TOPO